Zaman

Bu parçanı, İsveçdəykən, aylarla günəşi görməyib günləri boşu-boşuna keçirdiyim zamanlarda, gəncliyimi göz önünə gətirib necə boşuna və təklikdə, ins-cinsdən uzaq Arktika yaxınlığında keçdiyini düşündükcə yazmışam. Əslində orda zaman keçmirdi. Saat olmasaydı, ayın tarixini belə unudardım. 

Parçanın əlyazması yoxdur, çünki, dəmiryolunda saatlarca qatar gözləyərkən, kağıza yox, uzun illərin yaxın yoldaşı olan telefona yazmışdım. 

Zaman keçir, saatlar, illər ömürdən gedir,

Palıdın gövdəsinə hər gün bir düyüm qonur,

"Zaman, dayan!" söyləmə, o, öz bildiyin edir,

Düşündükce insanın fikri, xəyalı donur...

                *    *    *    *

Yüyür, yüyür... Çatmıram! Zaman minib yel atı...

İçimdə həp "gecikdim!" duyğusu bəsləyirəm.

Buraxdığım səhvlərim gənc yaşımın on qatı,

Geri dönüb onları düzəltmək istəyirəm... 

                *    *    *    * 

Şəkillərim keçmişi yadıma salır, ama

"Bu mənəm mi?" deyincə gözə hərdən nəm düşür.

Çünki dönüb baxırsan, şəkil gənc qalır, ama

Qəhvəyi saçlarıma get-gedə ağ dən düşür...

                *    *    *    * 

Həyat burulğanında nəfəs yolu daralır,

Hər gün yüzü boğulur, yüzü doğulur yenə.

Günahkar qoca gedir, yerin saf uşaq alır,

Doğulmaq istəyirəm o körpənin yerinə...

28 oktyabr 2011. İsveç, Boden, demiryol vağzalı.

Yaddaş

Ey odları alevlenip yükselen,
Mag odunda arınmış kutlu ülkem,
Ben sürgün yolunda yorulmuş yolcu,
Sense ayrılmayan kapkara gölgem.
              * * * *
Belki kara ruhumsun, hep peşimden,
Adım-adım kopmayarak koşarsın,
İşte kara gölge gibi susmuşun, 
Hala umutluyum, bir gün coşarsın.
              * * * *
Sen susarken ben de hep senden uzak,
Yaban illerinde sürür, dururum.
Kimse bir gün seni benden sorunca,
Yerlerde ezilir sonsuz gururum.
              * * * *
Garip, yaban sokakların sonunda,
Sen varsın düşünüp yürür, giderim.
Umut boşa çıkınca, gözlerimi
Gerçeğe kapatıp hayal ederim.
              * * * *
İşte bu yolların yokuşlarında,
Yoruldum, çok yoruldum da taşlandım,
Her kapıdan elleri bomboş dönüp,
Genç yaşımda nefretimle yaşlandım.
              * * * *
Yaş fidan tek kupkuru toprağında,
Bir avuç suyuna umut eyledim,
Suyun zehir oldu, hayalim düşen,
O sularda pişen aşını yedim.
              * * * *
Ne güzel olurdu seninle birge,
Bir ömür yaşayıp, sürüp solaydım
Sen bana yasaksın, ben sende tutsak,
Keşke ruhum kadar, özgür olaydın.
              * * * *
Bu ne bir kaçağın acı öyküsü,
Ne de bir sürgünün küskünlüğüdür,
Bunun adı yaddaştır, derin yaddaş!
Hem de bir yurdsuzun teskinliğidir.
              * * * *
Şiirim düşmanı sevindirse de,
Dostu düşündürür ve uyandırır,
İnsan unutkansa, türküler baki,
Gün gelir, bizi bizlere andırır.

5 Mayıs, İstanbul.

Soysuz Düzen

Ellerim gök yüzüne 
Kalkmaz artık bir daha, 
Karadır yazgım diye 
Asi oldum Allaha... 
        * * * * 
Kahpe feleğin çarkı 
Tersine fırlanıyor, 
Mertlerin ekmeğinden 
Piçler yararlanıyor... 
        * * * * 
Düzen soysuz bir düzen 
Artık bende dözüm yok, 
Kahpenin yüzü olmaz 
Söyleyecek sözüm yok... 
        * * * * 
Yalanmış Tanrı dağı, 
Toprak ana, gök ata, 
Merti kovup döndürür 
Kahpe düzen kavvata... 
        * * * * 
Artist dolu yurtuma 
Uzaktan bakıyorum, 
Bu dert ateş, bense mum 
Eriyor, akıyorum... 
        * * * * 
Film oynanıyor, bak 
Oyuncular çok komik, 
Bir it ürse "freedom!" 
Ağzına petrol kemik... 
        * * * * 
Yağlı kemik yalayıp 
Kudurmuşlar yaltaklar, 
Üstümü unlu görüp 
Gülüyorlar kaltaklar... 
        * * * * 
Kahpelik sınır aşmış, 
Kurtların tasması var, 
Tasmalı "bozkurt"ların 
Kancıktan yosması var... 
        * * * * 
Sahipsizliktir bütün 
Bu ortamın nedeni... 
Yaşamdan can usanmış, 
Ruh istemez bedeni... 
        * * * * 
İyesizlik çok yaman 
Güç kalmadı kanımda, 
Başbuğum Elçibeyi 
İstiyorum yanımda.... 
        * * * * 
30 Noyabr 2011. 
İsveç, mühacir kampı...

Geçmiş - Bu Gün

Düşlerim duman tekin
Dağılmış sağa, sola,
Bir belirsizlik içre
Çıkmışlar ıssız yola.
           * * * *
Yok bu yolların sonu,
Varamazsın bir yere,
Bir ucun bulamazsın
Yorsan da bin bir kere.
           * * * *
Yine yorulacağım,
Düşüm sonsuz, yolum uz,
Yolca bengü yaddaşım,
Dinlemim tanbur, kopuz.
           * * * *
Tamburumun telleri,
Geçmişimi andırır,
Paslanmış kan yazımı,
Yeniden uyandırır.
           * * * *
Arınıyor anınca,
Yaddaşımın en dibi,
Buluyorum şöylece
Yitirdiğim kendimi.
           * * * *
Işın atı, süt yolu,
Canlanıyor uşumda,
O yolların izgisi
Katımda, soruşumda.
           * * * *
İniş günüm öyküsü,
Avestaydı, Avesta!
Yozlaştım, kutlu bitik
Çalındı kaldı farsta.
           * * * *
Işınlanıp inerken
Top görüp toprak dedik,
Kalam, Edem güzeldi,
Kalıp yurt kurak dedik.
           * * * *
Gerçi bu gün Edem fars,
Kalamsa kürt elinde,
Yiğit oldum, uğurum
Kanatlı at belinde.
          * * * *
Usandım yaşamaktan,
Soysuz düzen çağında.
Burda yalan yansıyım,
Özüm Tanrı dağında!..

7 Dekabr, 2013.
Stokholm.

Düşünceler

İnsan yaşamı boyu ferqli durumlarda, ferqli zamanda ve mekanda bir cür düşüncelerde olur, ağlından, xeyalından neler-neler keçir...

Bu şeiri menim sürgün şeherim olan Nevşehirde yazmışam. Geriye baxanda insanların unutqanlığı, olduğun yerdeki insan adlı şerefsiz mexluqların sayğısız, kobud davranışları, yurdsuz ve didergin olduğunu her an sene hiss etdirmeleri bu düşünceleri şeir halına salırdı. Özümden asılı olmadan yazırdım, şair deyilem. O adamlara, genelde Türkiyede qarşılaşdığım 100 insandan 99-una indi de sonsuz nifret edirem. O ölkede yaşamağı heç bir zaman arzulamaram. Ümumiyyetle harda ki, türk, tatar, özbek, azerbaycanlı, bilmem tacik, bilmem ne zibil varsa onlardan uzaq durmaq lazımdır. Bir illik didergin yaşayışım bunu mene öyretdi. Xoşbextlik, seni tanımayanların arasında rahat ve özgür bir heyatdadır bu günkü şertlere göre...

Yine dalmışım sessiz,

Derin-derin düşlere.

Gurbet...

Bu şeiri mene qürbetin bütün ezab-eziyyetini insafsızca yaşadan Türkiyede yazmışam. Uşaq vaxtı qürbet haqqında çox şeirler qulağımda vızıldamışdı, ancaq ferqine varmamışdım. Hetta bu şeirler niye yazılır deye düşünmüşdüm de...
Ancaq sevdiyim atalar sözünü burda demeliyem ki, dünyanın işini bilmek olmaz! Zaman geldi, qürbet özüme şeir yazdırdı...

Buranın adı gurbet,
Sen de perişan sürgün.
Bir arzu taşırsın hep
Yurduma dönüm bir gün...
         *   *   *
Hep düşünür, anarsın,
Yurtta geçen her anı,
İnan, özlersin hatta
Sevmediğin insanı...

Sürgün...

Bu şeiri aylar önce Türkiyede yazmışam.

Adı nece gözel seslenir - Türkiye!...

Ama men bir Türk olaraq özümü orda sürgünde hiss etmişdim...

İnsanların sayğısızlığı, her addım başı aldatmaları, güvendiyin şexslerden alınan zerbeler, kişi bildiklerini oöraş çıxması Türkiyeni mene cehennem, meni Türkiyede sürgün etdi... O günler getsin gelmesin!...

Burda zaman geçmiyor,

Gönül suyu bulanık,

Hey sürüp gidiyorum,

Hayat yolum dolanık...